PEMBERI RASUAH: NAJIS MASYARAKAT, MUSUH NEGARA DAN HERET MEREKA KE PENGADILAN
Oleh Jais Abdul Karim, Presiden Pemerhati Rasuah Malaysia (MCW)
SELAMA bertahun-tahun, negara ini mengulang naratif yang sama: “pemberi dan penerima rasuah, dua-dua salah.” Secara undang-undang, ayat itu benar.
Namun dari sudut strategi membanteras rasuah, naratif ini telah gagal.
Ia gagal kerana ia tidak memutuskan punca, tidak menimbulkan rasa jijik sosial dan tidak mencipta ketakutan sebenar kepada pihak yang paling berkuasa dalam rantaian rasuah — pemberi rasuah.
MCW berpandangan bahawa sudah tiba masanya negara melakukan anjakan naratif yang berani:
pemberi rasuah mesti dilabel sebagai najis masyarakat, musuh negara dan pengkhianat sistem.
Ini bukan retorik kosong. Ini berpijak pada realiti undang-undang, pengalaman penguatkuasaan dan kegagalan budaya integriti yang kita hadapi hari ini.
Seksyen 25 ASPRM: Undang-undang Jelas, Tetapi Tidak Digunakan
Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (ASPRM 2009) sebenarnya tidak lemah. Di bawah Seksyen 25, mana-mana pegawai awam atau individu sektor swasta yang ditawarkan rasuah mempunyai kewajipan undang-undang untuk melaporkan tawaran tersebut kepada SPRM. Kegagalan berbuat demikian adalah satu kesalahan.
Masalah besar negara bukan kekurangan peruntukan undang-undang.
Masalah sebenar ialah undang-undang ini tidak dihidupkan oleh integriti manusia.
Realitinya mudah dan pahit:
Pegawai yang ditawarkan rasuah tidak melapor.
Sebaliknya, mereka menerima tawaran tersebut.
Pemberi rasuah tidak akan melapor wang yang diberi.
Maka rasuah berlaku dalam keadaan suka sama suka, kedua-duanya untung, sistem yang rugi.
Dalam ekosistem sebegini, bagaimana pemberi rasuah mahu ditangkap, jika tiada laporan dibuat?
Jawapannya jelas: mustahil, kecuali melalui operasi perangkap atau kebocoran luar biasa.
Rasuah Bukan Berlaku Kerana Tiada Undang-Undang, Tetapi Kerana Tiada Integriti
Kita tidak boleh terus berpura-pura bahawa pegawai awam dan ahli politik “tidak tahu” rasuah itu salah. Mereka tahu. Semua tahu. Lebih-lebih lagi dalam kalangan mereka yang beragama Islam, yang diajar sejak kecil tentang dosa, amanah dan pengkhianatan.
Namun realitinya, wujud segolongan manusia yang:
Degil
Hati kering
Tidak takut dosa
Tidak takut undang-undang
Golongan inilah yang menjadikan rasuah sebagai budaya operasi, bukan kes terpencil. Mereka tidak mengambil iktibar daripada kes-kes terdahulu kerana mereka yakin sistem boleh dibeli, ditutup atau dilengah-lengahkan.
Dalam keadaan ini, MCW menegaskan:
naratif “dua-dua salah” terlalu lembut dan tidak menggentarkan sesiapa.
Mengapa Pemberi Rasuah Lebih Bahaya?
Rasuah tidak bermula di meja penerima, tetapi di kepala dan niat pemberi. Pemberi rasuah ialah pihak yang:
mencipta permintaan palsu,
memutar sistem tender,
memaksa pegawai berintegriti berhadapan dilema,
dan akhirnya merosakkan institusi secara sistematik.
Pemberi rasuah bukan mangsa keadaan. Mereka adalah arkitek kerosakan.
Atas sebab itu, MCW berpendirian bahawa:
Pemberi rasuah ialah najis masyarakat kerana mereka mencemarkan ruang awam dengan wang haram.
Pemberi rasuah ialah musuh negara kerana mereka melemahkan keupayaan negara melindungi rakyat.
Pemberi rasuah ialah pengkhianat kerana mereka menjual prinsip demi keuntungan peribadi.
Musuh negara tidak semestinya mengangkat senjata. Ada yang hanya mengangkat sampul surat, akaun luar pesisir dan rangkaian kroni.
Mengapa Pegawai Awam Adalah Kunci Memutuskan Rantaian Ini
MCW mahu menyatakan perkara ini dengan jelas dan jujur walaupun tidak popular:
kesedaran dan keberanian mesti bermula daripada pegawai awam yang memegang kuasa.
Jika seorang pegawai awam benar-benar berintegriti:
dia tidak akan menerima rasuah yang ditawarkan,
dia akan melaporkan pemberi rasuah kepada SPRM,
dan pemberi tersebut akan ditangkap.
Jika ini berlaku secara konsisten:
pemberi rasuah akan takut,
tawaran rasuah akan berkurang,
kontrak dan projek tidak lagi boleh “dibeli”.
Masalahnya hari ini, terlalu ramai pegawai yang:
memiliki integriti palsu,
bercakap tentang amanah, tetapi takut kehilangan peluang,
mengaku cintakan negara, tetapi sanggup mengkhianati sistem.
Selagi budaya ini wujud, pemberi rasuah akan terus berani kerana mereka tahu tiada laporan akan dibuat.
Dari Moral ke Strategi Nasional
MCW tidak menafikan bahawa penerima rasuah tetap bersalah dan mesti dihukum. Namun dari sudut strategi nasional membanteras rasuah, negara mesti berani mengubah fokus:
> Stigmakan pemberi.
Takutkan pemberi.
Asingkan pemberi dari masyarakat bermaruah.
Tanpa stigma sosial, rasuah akan terus menjadi “kos perniagaan”. Tanpa keberanian melapor, undang-undang akan terus menjadi teks mati.
Kesimpulan: Negara Perlu Berani Menamakan Musuh Sebenar
Rasuah tidak akan berakhir dengan slogan lembut dan kempen kosmetik. Ia hanya akan berakhir apabila:
pemberi rasuah tidak lagi selesa hidup dalam masyarakat,
pegawai awam berani menolak dan melapor,
dan negara berani menyatakan bahawa musuh sebenar kita ialah mereka yang membeli sistem.
MCW percaya, jika pemberi tidak memberi, rasuah pasti tidak berlaku.
Soalnya kini bukan lagi siapa salah, tetapi siapa berani menghentikannya.
(Artikel ini merupakan pendapat peribadi penulis semata-mata dan tidak mewakili BebasNews.)
Sumber: bebasnews.my
Subscribe
Dhomir TV
